Նորից արտագնա աշխատանքների ոլորտի կարգավորման մասին

Օրերս մի ուշագրավ պատմություն լսեցի: Մեկը մասնագետների խումբ է հավաքում՝ Մոսկվայի շինհրապարակներից մեկում աշխատանք ապահովելու նպատակով: Խումբն սկսում է աշխատել: Ճարպիկ կազմակերպիչը որոշում է տղաների մի քանի ամսվա աշխատավարձը բաժանելուց առաջ այդ ոչ փոքր գումարը «պտտացնել»՝ հավելյալ շահույթներ ստանալու համար: Եվ գնում է… կազինո: Ողջ գումարը տանուլ տալուց հետո վերադառնում է տուն և… ինքնասպան լինում:

Արտագնա աշխատանքների ոլորտի կարգավորման անհրաժեշտության մասին այս բլոգում քննարկումներ արդեն եղել են: ՀՀ ՏԿՆ միգրացիոն գործակալությունը հանդես է եկել օրենքի նախագծով, որը, ի թիվս այլ լուծումների, առաջարկում է այսօրինակ գործունեությամբ զբաղվող կազմակերպությունների համար մտցնել պետական լիցենզավորման ինստիտուտը:

Լինելով տնտեսական դաշտում առավել ազատական մոտեցումների կողմնակից՝ միշտ էլ համարել եմ, որ որքան շատ ոլորտներ հնարավոր լինի «ազատել» լիցենզավորման ճիրաններից, այնքան լավ տնտեսության համար: Ուրախալի է, որ լիցենզավորվող գործունեության տեսակները մեր երկրում էականորեն կրճատվել են, գործընթացն էլ դրվել է քիչ ավելի քաղաքակիրթ աղուրների վրա: Սակայն վերը նշված օրինակը և այդօրինակ շատ ու շատ այլ դեպքեր մտածելու տեղիք են տալիս, և ակամա հարց է առկախվում. «Գրո՛ղը տանի, կարծես Միգրացիոն գործակալության նախաձեռնությունն իսկապես արդիական է, հա՞»:

Tag:

Կրթական համակարգն աղետի եզրին

< ?xml version="1.0" encoding="utf-8"?> < !DOCTYPE html PUBLIC "-//W3C//DTD XHTML 1.0 Transitional//EN" "http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> Փակ շղթա

Վերջին 15 տարիների ընթացքում մենք ոչ միայն չենք իրականացրել որևէ լուրջ բարեփոխում կրթության ոլորտում (տասնամյա կրթությունից անցումը տասներկուամյա կրթական համակարգին, Բոլոնիայի սկզբունքների ֆորմալ ներմուծումը, միասնական քննության ներմուծումը դժվար թե հնարավոր լինի համարել իրական բարեփոխում` նպատակաուղղված ոչ թե ձևի, այլ բովանդակության փոփոխությանը), այլ նաև ֆորմալ ինստիտուցիոնալ համակարգի չկայացած լինելու պատճառով ստեղծվել է փոխհարաբերությունների այնպիսի համակարգ, որի պարագայում հնարավոր չէ իրականացնել անհրաժեշտ վերափոխումները: Ըստ էության, այս կենսական ոլորտում մենք հայտնվեցինք այնպիսի «ինստիտուցիոնալ ծուղակում» (ինչը բազմիցս արդեն քննարկվել է), որտեղ չկա այն ուժը, որը հետաքրքրված կլինի բարեփոխումների իրականացմամբ և որն ի զօրու կլինի նախաձեռնել անհրաժեշտ բարեփոխումները: Կրթական համակարգի ակնհայտ դեգրադացիան, ընդհանուր առմամբ, չի անհանգստացնում ոչ կրթական ծառայություններ տրամադրողներին (ուսուցիչներ, դասախոսներ, պրոֆեսորներ, դոցենտներ, դպրոցի տնօրեններ և բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների ռեկտորներ և այլոք), ոչ այդ կրթությունը ստացողներին և դրա «հասցեատերերին» (ուսանողներ, ասպիրանտներ, աշակերտների ծնողներ և այլոք), ոչ էլ տվյալ ոլորտը «ղեկավարողներին» (պաշտոնյաներ, մասնագետներ և այլոք): Բոլորը ստանում են այն, ինչ նրանց անհրաժեշտ է գործող «խաղի կանոնների» շրջանակներում. ոմանք` ատեստատներ, դիպլոմներ (որոնք ոչ մի բանի մասին չեն վկայում), մյուսները` պաշտոնապես սահմանված աշխատավարձ (ինչը շատ ավելի մոտ է սոցիալական նպաստ լինելուն) և լրացուցիչ «եկամուտների» հնարավորություն, ինչպես նաև անշարժ գույքի տնօրինման հնարավորություն (վարձակալություն, վերանորոգում) և այլն, մնացածը` ֆորմալ ինստիտուտների ընտրանքային կիրառումից ստացվող եկամուտների ձեռքբերման, որոշումների կայացման իրավունքի և պետբյուջեի միջոցների բաշխման հնարավորություն և այլն: More »

Tags: ,

Եվ կրկին գանդիականության մասին

Բարձրախոսով բառացիորեն պոռալ կարգազանց վարորդի հասցեին, որ կանգ առնի. քանդել բազմաբնակարան շենքի «կրող» պատը, խանութի դուռ բացելու նպատակով. կտրել դարավոր անտառն ու վնասել հուշարձանները հանածոներ դուրս բերելու համար. վերջ տալ շենքի բակի խաղահրապարակին ավտոլվացման բիզնես դնելու համար: Սրանք շատ տարածված դրվագներ էր մեր ու ձեր կյանքից, իսկ շարքն այս կարելի է հավերժ շարունակել: Շարունակել ու… սպասել շարունակության: Չէ՞ որ մենք ակամա դարձել ենք լոկ արձանագրողներ: Նյարդային, դժգոհ:

Իսկ ի՞նչ կասեր այս առիթով Գանդին: Թերևս նրա խորհուրդներն ամփոփվեին իր էկումենիզմից բխող՝ «միջոցների ու նպատակների միասնության» աքսիոմի մեջ, որ շատ ավելի բարձր ու կոշտ է, քան իրենք՝ միջոցներն ու նպատակները: Եթե նպատակը գոյատևելն է, ապա միջոցը պիտի լինի այնպիսին, որը կամրապնդի կյանքը: Հետևաբար ոչ մի կյանք, մասնավորապես ոչ մի մարդկային կյանք չի կարող օգտագործվել որպես նպատակին հասնելու միջոց: Միջոցներ պետք է լավը լինեն ոչ թե երկարաժամկետ նպատակների տեսանկյունից, այլ ինքնին: Միջոցներն ինքնին պիտի լավը լինեն:

Աստված իմ, որքա՜ն պիտի մենք ինքնահասունանանք սա հասկանալու համար:

Tag: