Մահվան օղակ

Բարիները չեն կարող ստեղծել: Նրանք միշտ վերջի սկիզբն են, նրանք ոտնատակ են տալիս նրան, ով գրում է նոր արժեքներ նոր հուշամատյաններում: Նրանք իրենց են զոհաբերում ապագան, նրանք ոտնատակ են անում ողջ մարդկության ապագան: Բարիները միշտ էլ վերջի սկիզբն են եղել…

Ֆրիդրիխ Նիցշե
Ecce Homo

Ինչպիսի՜ հիմարություն: Այս գաղափարն ինքնին միշտ էլ եղել է, թեկուզև չգիտակցված: Պիտի պարզապես ծնվեր տաղանդավոր մեկը, ով կկարողանար մտքի տեսք տար և գրառեր այն, ինչն էսպես թե էնպես շարունակում է իր հաղթարշավը մարդկային ենթագիտակցության հարթակում:

Բարիները միշտ էլ վերջի սկիզբ են եղել… Այդ դեպքում ինձ չափից դուրս հետաքրքում է, թե ինչ ասել է «վերջ»: Միգուցե դա ամեն անասնականը կուրորեն յուրացնելու խելակորույս մղմա՞ն վերջն է, կամ էլ անընդհատ ու մշտապես կոկորդ կրծելու՞ վերջը: Մի բանում, սակայն, ավելի քան վստահ եմ` բարությունն անհույս պարտվել է մեզանում:

Ամենամեծ ցավն այն չէ, որ դա այդպես է: Ամենամեծ ցավն այն է, որ դա այդպես էլ լինելու է: Եվ մի համոզեք ինձ, որ եթե ամենքս մեր որդիներին ճիշտ դաստիարակենք, դա էլ կլինի միակ ճանապարհը: Մենք էս հողի վրա ոչ առաջին և, հուսամ, ոչ էլ վերջին սերունդն ենք: Բորենիությունը տիրապետել է, տիրապետում է ու կշարունակի: Եվ միշտ էլ կգտնվի մեկը, ով կկանգնի գրակապոցների վրա ու կպոռա «խեղդենք տականքներին»: Ու միշտ էլ կգտնվի մեկը, ով կհակադարձի. «Դե արի ասեմ»: Ու բորենին միշտ էլ ինքնազարգացման ճոխ հնարավորություններ կունենա մեզանում:

Tag:

Կտակ: Եթե մոմը սեղանի տակ չես պահում

< ?xml version="1.0" encoding="utf-8"?> < !DOCTYPE html PUBLIC "-//W3C//DTD XHTML 1.0 Transitional//EN" "http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> Եթե մոմը սեղանի տակ չես պահում՝ աչք է ծակում: Եթե մոմը սեղանի տակ չես պահում, առավելևս՝ գործող նախագահի կամ անբան ընդդիմության՝ այն դատապարտում են մարելու: Եթե մոմը սեղանի տակ չես պահում, ուրեմն սիոնիստ ես, մասոն, հերետիկոս, աղանդավոր, կարևոր չէ՝ ով, բայց հաստատ մի ինչ-որ բան, թե չէ ինչու՞ մոմը սեղանի տակ չես պահում: Գիտությունն ուսանում է, որ մեռնող հասարակությունների միակ հրամայականն է՝ «եղիր այնպիսին, ինչպիսին մենք ենք, և մի ձգտիր ոչնչի, ինչը չի կարելի ուտել կամ խմել»: Ահա, այս երկաթյա տրամաբանությամբ զինված, մարիչները հոգու և գիտակցության մեջ մեխած՝ շուրջ բոլոր խավար եք տարածում և դեռ հրճվում՝ բա նա ինչու՞ մոմը սեղանի տակ չի պահում:

Ասված է. «մի փորձիր քո Աստծուն», բայց հաստատ մեզ համար չէ ասված, թե ոչ՝ երկու հազարամյակի ընթացքում գոնե մի կարճ ակնթարթ սթափության ու խոհեմության պահ կապրեինք, թե ոչ՝ ակադեմիական բարձունքի հասած տգիտությունը կցրվեր, և կկարողանայինք ըմբռնել, որ շարունակական աղետներից յուրաքանչյուրի ժամանակ հենց այն տասը լուսավոր մոմը չի հերիքել, որ երկինքն այս ժողովրդին ևս ապրելու արտոնություն տալու արդարացումն ունենար: Համազգային ինքնասպանության այս արմատավորված ավանդույթն արդեն անհաղթահարելի է թվում, իսկ հանգչող մոմերից բարձրացող ճիչը՝ հիրավի ձայն բարբառոյ… More »

Tag: