«Երջանկության» մեխանիկան

Նկատե՞լ եք` երբ են մարդիկ սկսում անպատեհ շատախոսել, բառախեղդ անել. երբ հարցին խորությամբ չեն տիրապետում: Ինքնապաշտպանական բնա՞զդ, թե՞ սադիզմ…

Փորձեք հեռուստացույց դիտել այս օրերին (անձամբ ես, ցավոք, սկսել եմ շատ ավելի հազվադեպ դա անել): Պլպլան կոստյումներով ու դեմքի գերլուրջ արտահայտությամբ ամենատարբեր տարիքի այրեր կտեսնեք, որ մուլտիպլիկատիվ աճող ինքնահավատացումով հանրային կյանքի կռվաններն են վերլուծում:

Հավատում եմ, որ համենայն դեպս իմ տեսածներն ինչ-որ կոնկրետ բնագավառի մասնագետներ են, հավատում եմ` կա մի ինչ-որ ոլորտ կամ ենթաոլորտ, որին իրապես տիրապետում են ու խնդիրների այդ որոշակի շրջանակից գլուխ են հանում: Իսկ եթերում նրանք խոսում են տնտեսության խորքային կապերի նորովի իմաստավորումից, հընթացս տեղին-անտեղին օգտագործելով վերջերս լսած մի քանի եզրեր, դեմքի մի արտահայտությամբ, որով ինքնավստահ դարբինը աչքի վիրահատություն կաներ: Իսկ եթերում նրանք խոսում են կրթության վերափոխումներից` անտեղյակության գոհարներ առաջ քաշելով դեմքի մի արտահայտությամբ, որով անբարդույթ` միջնակարգ կրթություն չունեցողն ընդունելության քննության կգնար: Իսկ եթերում խոսում են դրամավարկային զսպողականությունից, խթանող ֆիսկալ համամասնություններից, պարտքային բեռի զուտ ներկա արժեքի համեմատություններց` դույզն ինչ չխղճալով սեփական` պատմաբանի կամ բժշկի ինքնասիրությունը:

Եվ փառք Աստծո, որ դեռ ոչ ոք մեզնից չի խլել հեռուստացույցն անջատելու մեր հիմնարար իրավունքը:

Գարուն է. սրտանոթային հիվանդությունների սրման ժամանակ: Ես անկեղծորեն հուզակցում եմ այն բազմաթիվ պետական ծառայողներին, ովքեր տարիներ շարունակ ամենատարբեր նախարարություններում ու գերատեսչություններում ոլորտային քաղաքականություն են մշակում, ովքեր զսպողականությունների, խորքային կապերի ու համաթվերի իսկական արհեստավորներն են: Դժվար օրեր են սպասվում նրանց նյարդերի համար: Ի՞նչ արած, սիրելինե՛րս, սրանք են խաղի կանոնները. կարևորը դեմքի գերլուրջ արտահայտությունն ու պլպլան կոստյումն է:

P.S. Թող որ մակերեսային, բայց ամենախոս. թող` պակաս ստեղծագործ, բայց հմուտ սեփականող. թող ո՛չ լուծումներ գտնող, բայց ճկուն խուսանավող… Մի՞թե 21-րդ դարի առաջնորդի կերպարն է սա:

Tags: ,

8 Comments to “«Երջանկության» մեխանիկան”

  1. nazarian said...
    May 15, 2007

    Yete Bushi pes debilner@ karogh en Amerikayi pes yerkri prezident linel, ays apushner@ inchu chen karogh heratesilic apushutyunner durs tal?

  2. Sevak said...
    May 15, 2007

    Իհա՜րկե կարող են, բա ժողովրդավարություն ասածն էլ հենց դա է. նմաններն ընտրում են նմանին…

  3. nazarian said...
    May 15, 2007

    Nmann znamns @ntrane.

  4. Tigran said...
    May 15, 2007

    Hi there,

    I want to put in an article about Armenian elections form Economist . Everything is clear even for westerners.

    ARMENIA’S MURKY POLITICS
    Apr 11th 2007

    Campaigning begins for a rigged election

    Campaigning for Armenia’s parliamentary election, scheduled for May
    12th, began officially on April 8th. The contest will be watched
    closely by foreign observers, as it could predetermine the fate of the
    country’s political leadership. Victory in the legislative election is
    seen as crucial to President Robert Kocharian’s apparent plan to hand
    over power to his most influential associate, Serzh Sarkisian, who
    became prime minister on April 4th following the death in office of
    premier Andranik Markarian. Mr Kocharian, in power since 1998, also
    seems keen to retain a key role in government after completing his
    second and final term in office early next year.

    The president and Mr Sarkisian will therefore go to great lengths to
    ensure that the former Soviet republic’s parliament continues to be
    dominated by their political allies. The latter are tipped to grab the
    vast majority of parliament seats through a combination of
    vote-rigging, vote-buying and control of the media. For this reason,
    there is widespread scepticism about government assurances that the
    elections will put an end to Armenia’s post-Soviet history of electoral
    fraud.

    BY FAIR MEANS OR FOUL
    Twenty-eight parties and about two hundred individual candidates have
    filed for registration with the Central Election Commission to vie for
    131 seats in Armenia’s National Assembly. Ninety of those seats will be
    up for grabs under the system of proportional representation, with the
    remaining 41 seats to be contested in nationwide constituencies on the
    first-past-the-post basis.

    With credible opinion polls practically non-existent in the country, it
    is not easy to gauge the electoral chances of various contenders.
    Popularity alone will not guarantee success. In terms of ability to
    secure the largest number of votes, the clear frontrunner is the
    Republican Party of Armenia (HHK). Nominally headed by Mr Markarian
    until his death, it has over the past year come increasingly under the
    control of Mr Sarkisian.

    The HHK is a typical post-Soviet “party of power” mainly comprising
    senior government officials, civil servants, and wealthy business
    people dependent on government connections. It can wield enormous
    administrative resources, through control of the electoral process
    coupled with voter intimidation and heavy televised propaganda. The
    Armenian press has been awash with reports of local government chiefs
    being instructed by party bosses to earn the HHK a particular number of
    votes in their respective areas at any cost or risk dismissal.
    Accordingly, they have reportedly been forcing scores of public sector
    employees such as doctors and schoolteachers to join the governing
    party.

    The HHK’s de facto takeover by Mr Sarkisian in mid-2006 has also meant
    that it now enjoys the crucial backing of most members of the country’s
    business elite. The so-called “oligarchs” often hold sway in a
    particular part of the country and are in a position to bully and/or
    bribe voters. Many of them already helped the HHK win the previous
    parliamentary elections that were judged to be undemocratic by Western
    observers. There are no indications that the HHK will be seeking to
    prevail by more legitimate means this time around. A strong HHK showing
    is vital for the realisation of Mr Sarkisian’s presidential ambitions.

    KOCHARIAN’S CHOICE
    That Mr Sarkisian, widely regarded as Armenia’s second most powerful
    man, is Mr Kocharian’s preferred successor seems a given. Both men are
    natives of Nagorny-Karabakh who played a major role in the
    Armenian-populated disputed enclave’s 1991-1994 secessionist war with
    Azerbaijan. They have worked in tandem and jointly weathered many
    political storms since moving to top government positions in Yerevan in
    the late 1990s.

    The question is just how strong Mr Kocharian would like his heir
    apparent to be. The 52-year-old president made it clear last December
    that he will not become “Armenia’s youngest pensioner” after leaving
    office, suggesting that he wants to continue to pull the government
    strings in some official capacity. There is mounting speculation that
    he is eying the post of prime minister. Whatever Mr Kocharian’s exact
    intentions, it is evident that he is trying to secure his political
    future by covertly sponsoring another election favourite: the
    Prosperous Armenia Party (BHK) of Gagik Tsarukian, the wealthiest of
    the local oligarchs.

    The BHK launched its activities little more than a year ago and claims
    to have since recruited as many as 370,000 members, or 12% of the
    Armenian state’s population. The party is capitalising on its leader’s
    vast financial resources, which are being spent on distribution of
    agricultural relief, free medical aid, and other public services to
    large numbers of impoverished people. The aid, condemned as a wholesale
    buying of votes by opposition and even some HHK leaders, is earning Mr
    Tsarukian a populist appeal that should translate into solid voter
    support for his party on polling day. BHK supporters are too
    disillusioned with the traditional Armenian parties to care about a
    huge disparity between Mr Tsarukian’s conspicuous wealth and modest
    taxes levied from his businesses.

    Expert opinion differs only on whether the BHK was set up as a
    counterweight to the governing HHK or as a powerful addition to the
    government camp. Despite occasional signs of friction and mutual
    jealousy, the two parties are unlikely to openly clash both during and
    in the wake of the May 12th vote. Furthermore, there is a conspiracy
    theory that they have already amicably divided most parliament seats
    between themselves and form a coalition government.

    DIVIDED OPPOSITION
    The BHK phenomenon makes it easier for the Kocharian-Sarkisian duo to
    prevent their political opponents from having a strong presence in the
    next Armenian parliament. Their task is further facilitated by the
    failure of Armenia’s leading opposition parties to form electoral
    alliances. Voters hostile to the government will have a hard time
    picking one of more than a dozen opposition contenders with virtually
    identical platforms. Many of them might therefore not bother to vote at
    all.

    The three largest opposition parties are led by Mr Kocharian’s two main
    challengers in the 2003 presidential election, Stepan Demirchian and
    Artashes Geghamian, and former parliament speaker Artur Baghdasarian.
    The latter’s pro-Western Country of Law Party was forced out of the
    governing coalition in May 2006. All three opposition leaders feel that
    they are popular enough to do well on their own. Only Mr Demirchian has
    considered teaming up with several smaller opposition parties, notably
    the Republic Party of Aram Sarkisian (no relation to the defense
    minister), a former prime minister who is the regime’s most dangerous
    and uncompromising foe.

    Those parties failed to reach agreement even among themselves,
    reportedly bickering over who should be the would-be bloc’s top leader.
    Only two of them, Republic and the Heritage Party of the US-born former
    Foreign Minister Raffi Hovannisian, stand a chance of clearing the 5%
    threshold for entering parliament under the proportional system. The
    Armenian opposition also failed to put into practice Republic’s idea of
    fielding common candidates in the 41 single-mandate electoral
    districts. The individual constituencies are usually swept by wealthy
    pro-government candidates, and this is likely to happen once again on
    May 12th.

    With the election likely to follow an all too familiar pattern, there
    is a strong possibility of joint opposition demonstrations in Yerevan
    in the immediate aftermath of the polls. Whether or not the opposition
    can pull large crowds is a different matter. Its most recent attempt to
    topple the government with a campaign of street protests ended in
    failure in spring 2004.

    AID IN THE BALANCE
    The US and the EU have repeatedly warned that a repeat of serious vote
    irregularities would be fraught with negative consequences for the
    Armenian authorities. The US, in particular, has tied provision of
    US$235 million in economic assistance to Armenia, promised under the
    Bush administration’s Millennium Challenge Account (MCA), to the proper
    conduct of the elections. But Washington will likely tread carefully
    now that Armenia and Azerbaijan seem to have made substantial progress
    towards a resolution of the Karabakh conflict, a key US foreign policy
    aim in the region. US and other diplomats involved in
    Armenian-Azerbaijani peace talks say the conflicting parties will try
    to cut a peace deal during the period between the Armenian legislative
    elections and presidential ballots due in both Armenia and Azerbaijan
    next year.

    Assuming that it really sees a chance for Karabakh peace, Washington
    will hardly undercut the Kocharian administration if the polls are
    marred by serious fraud. The EU may likewise exercise caution, even
    though it has warned that a clean vote is a necessary condition for
    Armenia’s participation in the European Neighbourhood Policy (ENP)
    framework for privileged ties with the bloc. Yet even the prospect of
    being left out of ENP or not receiving the badly needed MCA funds will
    hardly force Armenia’s two top leaders to finally hold an election
    according to Western standards—for them, far too much is at stake.

    See this article with graphics and related items at

    Go to http://www.economist.com for more global news, views and analysis from the Economist Group.

    - ABOUT ECONOMIST.COM –

  5. Christina said...
    May 15, 2007

    Just read into the concluding statement of the article: “Yet even the prospect of being left out of ENP or not receiving the badly needed MCA funds will hardly force Armenia’s two top leaders to finally hold an election according to Western standards—for them, far too much is at stake.”

    The top two leaders of a country, which they assure promulgates economic development and democracy, an innate western value, are ready to sacrifice both a potentially realistic political agenda and serious funds available to promote a more balanced economic ‘development’. What this ‘far too much’ is then? I can’t find a better answer, than personal and clan interests, which are at odds with the interests of a society that wants to live in a country where human rights and economic development are indispensable.

    Today this very society has a chance to choose its leaders. I know many will argue about elections being a real chance. Discourse on elections being a delusive mechanism, or rather a pseudo-mechanism for ensuring the governance of the demos (with occasional allusions to the practical impossibility of such governance at all in a country like Armenia), prevails in routine discussions of politics in the public transportation, smoking lounges (well, wish we really had some) of state agencies and offices of various local and international NGOs, coffee tables having brought together Armenian housewives and everywhere else where more than two hayastantsis discuss politics. But mechanisms do not possess any value and do not yield any result just by the mere fact of their existence: a mechanism works or not given whether there is power which exerts the necessary force to bring it to action. So, can we become the power to put the mechanism of elections to our use, or shall we remain apathetic in the presence of leaders who pursue an agenda of “wearing a green ribbon on Sundays as a mark of privilege” (Orwell’s Animal Farm should become the ABC of any democracy advocate:-))? I guess we need to realize that the question has ceased to be rhetorical and requires an urgent answer…

  6. Anna said...
    May 15, 2007

    Ընտրական քարոզարշավի համաշարում շաղակրատում են տարբեր քաղաքական գործիչներ, ոմանք իհարկե անդրադառնում են կարեվորագույն եվ երկար տարիներ համառորեն արդիական մնացող խնդիրների լուծման անհրաժեշտությանը (օրինակ՝ ֆինանսական միջոցների սխալ տեղաբաշխում, կաշառակերություն կամ կաշառատվություն), սակայն հիմնականում, ըստ իս, շատախոսությունը ներկայանում է որպես գլխի տակ բարձ դնելու, աչքերին թոզ փչելու գործընթաց, այն առումով, որ հեռուստաալիքների կողմից լուսաբանվող արշավների ընթացքում հնչում են վաղուց ծանոթ, ձանձրալի եվ միակողմանի շահ հետապնդող արտահայտություններ: Ծիծաղելի է: Կարծես եկեղեցականների դեր ստանձնած՝ խոսում են հույսից, հավատից, իսկ սերը հավանաբար փոխարինվել է «բարգավաճում» տերմինով (h): Այո՛, շաղակրատում են, քանզի ժողովուրդը կարծես կարոտ է դրան, ժողովուրդն ինքն է շաղակրատում, ժողովրդի ընտրությունն է, մոտավորապես այսպես. չորս տարի շաղակրատում է ժողովուրդը, մեկ ամիս՝ իշխանությունը կամ ընդդիմությունը: Արդյո՞ք ժողովուրդը ակնկալում է իրական բարեփոխման ծրագրեր, արդյո՞ք ժողովուրդը հղում է ուղղակի եվ պահանջատիրական հարցեր: Հավանաբար կան նման մարդիկ, սակայն, իհարկե, հարցեր տալու փոխարեն յուրաքանչյուրը պետք է զբաղվի իր գործով, ինչպես «քաղաքական գործիչներն» են գալիս ընտրություններից առաջ «ծիկ» անում եվ գնում-մոռանում, նույնպես եվ քաղաքացիները պետք է չգնան եվ չմասնակցեն, կամ հանդիպման կեսից լքեն դաշտը: Բոլորը խոսում են, անվերջ խոսում են փողից, իշխանությունից, կամ գտնում են քաղքենիական այլ թեմաներ, թվում է՝ կրթությունն ու արվեստը դարձել են զրոյական,
    սա այն շրջանն է, երբ արժեքային համակարգը հանդես է գալիս իր ողջ փայլով, այն է՝ որքան էլ, որ ցավալի է, սա է մեր ժողովրդի իրական դեմքը: Ձուկը գլխից չէ, որ հոտում է: Ինչու՞ պետք է սպասել խստագույն պատիժների, օրենքների եվ այլնի կիրառմանը, ծխախոտով կամ արեվածաղիկի սերմերով փողոցը չաղտոտելու համար, թե՞ սրանով մեր «խեղճ» ժողովուրդը ընդդիմանում է «վատ» եվ իրեն «անարժան» իշխանությանը:Կա նաեվ մեկ այլ խնդիր. ժամանակին չեն սովորում , չեն ձգտում համապատասխան որակավորման, իսկ հետո բարձր աշխատավարձ են պահանջում եվ կամ առհասարակ աշխատանք են պահանջում: Ոլորտին կամ ենթաոլորտին կիսով չափ ծանոթ մարդիկ ամենուր են, սա համատարած խնդիր է, ինչպես եվ, օրինակ, պահակի, բանվորի, կամ երթուղայինի վարորդի դեմքի գերլուրջ արտահայտությունը: Հարցրեք նրանց, ու նրանք Ձեզ կասեն, որ հենց իրենք կարող էին ստանձնել նախարարի կամ մարզպետի հույժ պատասխանատու պաշտոնը: Սա ազգային խնդիր է, եվ ազգային նոր խնդիր է նաեվ ուզվորությունը, որը բնորոշ է հասարակության տարբեր խավերը ներկայացնող մասսաներին, ուզել դրսից, ուզել ներսից, ուզել բոլորից…. մուրալ
    Հանցագործություն է ուզվորությունը սովորական համարելը կամ դարձնելը, եվ խրախուսական է
    սեփական ուժի ներդրումը ծառացած խնդիրները լուծելու գործում:

  7. Armen G. said...
    May 15, 2007

    A country like US can afford to have a puppet like Bush, we, however, cannot. Greetings from Bushland

  8. Anna said...
    May 15, 2007

    Right you are, a country like the US, which seems to have nothing to do but be filled with bla bla blas. And still, Armenians living in Armenia and even outside do not have the right and time (though often unconsious of this) to speak all around, we got lots of stuff to do, i.e. work, work and work again. This can be the pacing means to effectively manage time.
    Also, we are far from the Bushland, oceans away. A distinction needs to be drawn between the West and us. Can imagine Armenian elections being for instance a show like in France or elsewhere in Western Europe and the US. At best, there can be objective or subjective comparisons, but in practice each country is unique by identifying needs, putting emphasis and pursuing policies based on geography, demographic setting, development trends, etc.

Leave a Comment

*

*