Նախընտրական մթնոլորտից անդին

Տառապանքը նվազեցնելուն և կյանքը բարելավելուն ուղղված` սեփական կարեկցանքով պայմանավորված` սեփական գիտելիքների շրջանակում գործելու յուրաքանչյուրի իրավունքը քննարկման ենթակա չէ: Բայց որպես կենդանի էակներ, մենք անկատար ենք, և այդպիսին են նաև մեր կարեկցանքն ու իմացությունը: Սակայն այդ դեպքում, ելնելով ընդհանուր մարդկային սխալականության սկզբունքից, պետք է մի շատ հիմնարար հետևություն անել` այնպե՛ս գործեք, որ ձեր արածի հետևանքներն անդառնալի չլինեն: Գերադասեք ա՛յն գործողությունը, որը կարելի է հետ բերել: Զգուշությա՛մբ առաջ շարժվեք: Հնարավոր է, որ իրավացի չեք: Ձեր գիտելիքը կարող է անհամապատասխան լինել, ձեր կարեկցանքը` սխալ ուղղորդված:

Անդարձելիությունն, անշուշտ, չափ ունի: Մարդկանց մեծամասնությունը ֆիզիկական մահը մարմնի համար անդառնալի է համարում, վերջնական. ուժեղ փաստարկ է ոչ միայն մահվան դատավճռի, այլ նաև ցանկացած տիպի մահաբեր բռնության դեմ: «Դա չի կարող հետ բերվել»: Ավելին, «հնարավոր է` ոչ այն մարդուն սպանես»: Նման փաստարկները հիմնաքարեր են ոչ-բռնության սկզբունքային դիրքորոշման ճանապարհին. և, անշուշտ, տեղ ունեն նաև ներիմացական կրոնների կանխադրումներում. «ամեն մարդու մեջ Աստծուց ինչ-որ բան կա»: Ուրեմն, եղի՛ր պարբերական, ո՛չ գծային… մտքերում, թե գործերում:

Յոհան Գալթունգ

Tag:

Leave a Comment

*

*