Մայիսինյան մտորումներ

Վերջին տարիներին ինձ մշտապես մի միտք էր հուզում. լավ, այդօրինակ պատմական հերոսամարտ ունեցանք, բյուրավոր սխրանքներ, փայլուն կերպարներ, դարակազմիկ հաղթանակ, բա ինչու՞ չի ծնվում հաղթանակի ՄԵՐ կինոն, ինչու չեն ստեղծվում տասնյակ ու հարյուրավոր երգերը, չեն ձոնվում ու բերնեբերան տարածվում ավանդապատումները, չեն գրվում վեպերը: Հիրավի կարևոր մի գործընթաց, որ պիտի պահի ձեռքբերումը կենդանի պատմության վերածի, ոգի կերտի, սերունդ դաստիարակի: Հարցս մշտապես մնում էր օդում առկախ:

Այսօր ինչ-որ շարժում այս ուղղությամբ կարծես նկատելի է արդեն, հա՞: Առնվազն վերջին մի քանի ամիսներն ինձ համար շահեկանորեն առանձնացան այս տեսանկյունից. դիտեցի Արցախի հերոսամարտին նվիրված երկու գեղարվեստական ֆիլմ` «Չկրակված փամփուշտներ», «Մի՛ վախեցիր»: Կարծում եմ շատերն են դիտել: Չեմ հավակնում քննարկել տեսածիս տեխնիկական կողմը, այս պահին դա ինձ քիչ է հուզում. ուզում եմ միայն գոհունակությամբ շեշտել` ՎԵՐՋԱՊԵՍ:

Վերջապես սառույցը շարժվում է, վերջապես «Կովկասյան վագր» կոչվող երկրում գումարներ են գտնվում կինոյի համար` մեր հաղթական ոգու ու հայրենասիրության ինքնավերարտադրման համար: Կա՞ ավելի լավ նվեր մայիսինյան հաղթական տոնի առթիվ, քան այդ նույն տոնը կերտողների վերաբերյալ նկարահանված մեկ ֆիլմը, գրված մեկ վեպը կամ երգը. չե՛մ կարծում: Լավ թամադան կասեր` թո՛ղ հարյուրապատկվի… և տարոսը թատրոնին, գրականությանը, երգարվեստին ու մյուսներին:

Tags: ,

Leave a Comment

*

*