Եվրաճանապարհ

Այս բլոգի նախորդ քննարկումներից մեկում կարծիք հնչեց, թե Եվրոպայում մեզ իրականում չեն սպասում, Եվրոպայի մասին անընդհատ խոսելը հերթական խաբկանքն է, իսկ արժեքների մոտ կամ հեռու լինելու մասին էլ անվերջ կարելի է բանավիճել: Չեմ կարող հաստատապես մերժել մոտեցումը, չեմ կարող և միանշանակ համաձայնել: Մի բանում, սակայն, ավելի քան վստահ եմ. եվրաինտեգրում կոչվող այս գործընթացը մեր երկրին օդի ու ջրի պես էր պետք: Պետք էր թեկուզ հասկանալի հանրային նպատակադրումներ ունենալու իմաստով: Լավ, թե վիճելի` մենք այժմ ունենք (առնվազն թղթի վրա) հստակ, տեսանելի ու հասկանալի նպատակ. դառնալ եվրոպական ձևի ու բովանդակության երկիր: Հավատում եմ` սա շատ ավելի կարևոր է, քան երկար ու ձիգ բանավեճերը երկրի զարգացման ընդհանրական տեսլականի շուրջ, որ, միևնույն է, դատապարտված էին չմիասնականանալու:

Այլ բան է նպատակին հասնելու ճանապարհների մասին դիսկուրսը: Դեպի Եվրոպա ճանապարհը տարբեր մարդիկ տարբեր կերպ են ընկալում: «Դառնանք Եվրոպա, որ ավելի բարեկեցիկ ապրենք» մոտեցումը, թերևս, տիրապետողը պիտի լինի եվրաջատագովների մոտ, ինչը եթե նույնիսկ չի բարձրաձայնվում, ապա առնվազն ներքուստ ենթադրվում է: Իսկ թե ինչպես պիտի այդ բարեկեցությունը մեր «գլխին թափվի» եվրաճանապարհի վերջում, կարծես, քչերս ենք մտորել:

Որ Եվրոպացի համարվելու համար առնվազն պետք է «ապրել» ինչպես եվրոպացի, թերևս քչերը կվիճարկեն: Մենք կարծես արդեն ընկալում ենք նաև, որ եվրոպացու պես ապրելու համար պետք է որդեգրենք խաղի եվրոպական կանոնները և հետևենք այդ կանոններին այնպես, ինչպես դա կաներ միջին վիճակագրական եվրոպացին: Փաստորեն եվրաճանապարհը երկաղուր ճանապարհ է, որտեղ աղուրները միշտ զուգահեռ ու միշտ պարտադիր են:

Իրականում ինչ ունենք այսօ՞ր: Հասարակությունն այսօր Եվրոպայի մասին գիտի այնքան, որքան նրան մատուցվել է, մինչդեռ մատուցվել է չափազանց սուղ, իսկ երբեմն էլ խեղաթյուրված տեղեկատվություն: Խնդիրը հատկապես ընդգծվում է մարզերում: Հենց նույն էլիտայում մի զգալի հատված կա, որ շատ էլ չի տարբերում, թե ինչ է եվրոպական ուղին, սակայն իմիտացիա է անում, քանի որ դրա մասին խոսելը չափազանց մոդայիկ է դարձել:

Տեսնենք ինչ կստացվի այսուհետ:

Tag:

9 Comments to “Եվրաճանապարհ”

  1. Sergey said...
    June 19, 2007

    Здесь трудно не согласиться.
    Самое интересное, что большинство то действительно имеет желание слиться в страстном поцелуе с Европой, но на деле….
    На деле все те же азиатские замашки, и присказки типа:
    - не подмажешь не поедешь
    - не берет только бог
    ну и так далее
    и процветает у нас коррупция и взяточничество на фоне повального стремления в европу.
    А задуматься над тем что же действительно нас так тянет в эту самую погрязшую в своих проблемах европу, и поговорить стоит.
    Чего только стоит последний кризис, связанный с показыванием зубов Польшей…
    Не стоит ли остановиться и задуматься – А СТОИТ ЛИ??????????????????

  2. nazarian said...
    June 19, 2007

    Isk inch e nshanakum Evropaci linel? Evropan kazmbatz e tarber yerkrneric voronq hajakh tarbervum en iraric – du ches karogh asel vor Norvegian yev Portugalian nuyn bann en.

    Isk arjeqayin hamakarg@ vor goyutyun uni ayd yerkrnerum (orenqi gerakayutyun, poqr byurokratakan hamakarg, mardkayin iravunqneri nkatmamb harganq, joghovrdavarutyun) amenevin el Evropakan gaghaparner chen. Hayastanciner@ voch te petk e uzen Evropaci darnal ayl petq e pordzen ays arjeqayin hamakarg@ nermutzel irenc yerkir.

    Yete, iharke, elitaner@ uzum en bnakan iravunkneri vra himnvatz yerkir unenal. Isk yete voch apa hayastan@ klini amenashat@ Rusastani kam Siriayi pes hetadem yerkir.

  3. someone from LDC said...
    June 20, 2007

    “…the dependency school argues that conditions of dependency in world markets of commodities, capital and labor power are unequal and combine to transfer resources from dependent countries to dominant countries in the international system.” Meir (1984)
    “Now asymmetrical power relationships are between the center (Western Europe, Britain and the United States) and the periphery. Dependency results in underdevelopment of the periphery. Accordingly it is contended that the development problems of the periphery are to be understood in terms of their insertion into the international capitalist system, rather than in terms of domestic considerations.
    Even if the LDC (less developed country) is industrialized and is not simply a primary producing country, nonetheless it is argued that the advanced capitalist countries are still the chief gainers from any kind of international relationship with the LDC  whether in trade, investment or technology.”
    Underdevelopment, according to Andre Gunder Frank, is not simply nondevelopment, but is a unique type of socioeconomic structure that results from the dependency of the underdeveloped country. This results from foreign capital removing a surplus from the dependent economy to the advanced country by structuring the underdeveloped economy in an “external orientation” that is characterized by the export of primary commodities, the import of manufactures, and dependent industrialization.

    Wake up!
    European integration, democratization, sustainable development, or whatever labels or slogans there may be, fall under the umbrella of the dependency theories.
    Formally, let’s say that development (or else the way to Europe/the “central northern”) can be described as change, reform, move, “growth plus change”, “upward movement of the entire social system”, “attainment of a number of ideals of modernization”, such as rise in productivity, social and economic equalization, modern knowledge, improved institutions and attitudes, and a rationally coordinated system of policy measures that can remove the host of undesirable conditions in the social system that have perpetuated a state of underdevelopment” etc. It doesn’t refer to one single phenomenon, yet it is more an activity of organizing and managing, evaluating and monitoring, developing strategies and operational approaches to influence the process of social change as such.
    Yet, to be more sincere allow me to call this destruction and evolution into the “external orientation”.
    In respect to our society, one thing is sure, perceptions of Eurointegration differ; one part (the more intelligent and aware and conscious) is trying to adopt or move to the positive trends of this process, while the other part is more apathetic and ignorant, which is equal to zero participation, not clear for or against.

  4. Ohanian said...
    June 20, 2007

    If an LDC were to be turned into an industrialized nation on the periphery of the economic sphere of the Western powers, dependency would naturally arise. Yet, strengthened internal institutions, improved social and economic standards and regulations could, if adequately established, prevent manipulation of an underdeveloped country in such power relationships.
    Although, there would inevitably be dependency, with strong internal regulatory measures against inappropriate business practices in developing these Western economic relationships, dependency would not be debilitating for the less developed country. If the other alternative is an attempt at economic growth in isolation from the west, that could perpetuate a state of economic stagnation in a global economy.
    One must avoid the perception of initial economic dependency as necessarily creating a debilitating and irreversible future economic relationship. For a country’s economy to grow and be capable of European integration it must be willing to develop economic relations with Europe, supported by internal institutions that are steadfast in monitoring appropriate business practices.

  5. someone from LDC said...
    June 20, 2007

    Of course, an LDC cannot just survive without establishing and developing ecomonic linkages either with the “central northern” or say with Russia or Japan;
    the message is, unequal power relations persist between center and periphery,
    and we ought to speak out, unless it is advantageous for us to receive foreign aid within extension projects, have jobs, get salaries, while the less skilled or the ones from hinterlands migrating or becoming jobless, lazy, complaining etc.
    It is clear that less developed is attributed as “backward, primitive, marginal and DEPENDENT. This, in its turn, suggests exploitation, unequal exchange, “periphery’s economic structure subjected to and shaped by the requirements of the external market; WITHOUT an internal dynamism of its own” Samir Amin (1976)
    we also know that economic power has political correlates as well: political pressures from dominant countries producing national disintegration, internal polarization, etc.
    There are approaches of reversing dependency and overcoming underdevelopment. For example, minimizing the adverse effects on the periphery through affirmative policy measures taken by the periphery, such as regional economic integration, international commodity agreements, and the development of indigenous technologies. Still advocacy of “collective self-reliance” (cooperation and economic integration between the countries of the Third World) is seen as a more extreme “delinking” from the international system. Or else “the demand for a New International Economic Order based on higher prices for raw materials and the control of natural resources, access for the manufactures of the Third World to the markets of the developed countries, and the acceleration of the transfer of technologies” Samir Amin (1975)
    We have to think of this, otherwise we just don’t know what the situation will be tommorrow, it’s better to express ourselves, to analyse, to assess the current situation and the steps we are taking.

  6. Աշոտ said...
    June 20, 2007

    Հարգելի nazarian

    Եվրոպացի որպես առանձին ինքնություն իհարկե չկա: Դուք ինքներդ նշում եք, որ Նորվեգացին տարբերվում է պորտուգալացուց: Սակայն միևնույն ժամանակ նշում եք, որ հայաստանցիները չպետք է ուզեն եվրոպացի դառնալ այլ այդ արժեքները ներմուծել: հայստանցիները ուզեն ել, եվրոպացի չեն կարող դառնալ, քանի որ այդպիսի ինքնություն չկա: Այնպես, որ, երբ ասում ենք գնալ Եվրոպա, նկատի ունենք հենց Ձեր նշած ուղղույթյունը. Եվրոպական արժեքներ ներմուծել:

    Սակայն եվրոպական արժեքների մեջ մտնում է փոխհամագործակցությունը, տնտեսական միասնական քաղաքականությունը, և էլի մի շարք ինստիտուտներ, որոնք առանց Եվրոպայի անհնար կլինի իրագործել: Համագործակցային Եվրոպական սխեման մեր մոտ չի աշխատի` հաշվի առնելով հարևանների հետ ունեցած “գեղեցիկ” հարաբերությունները: Լինել օրինապաշտ, ունենալ նորմալ բիզնես մրցակցային դաշտ, անկախ ու արդար դատական համակարգ, և մի շարք այլ արժեքներ` դեռևս բավարար չէ: Եվրոպական մոդելը մինի-հայկական մասշտաբով չի կարող աշխատել: Դա է պատճառը, որ երկու, իրար փոխկապակցված նպատակներ են անհրաժեշտ իրագործել:
    ա) ներքին աշխատանք` ուղղված մեր արժեքներում քո և Պետրոսյանի նշած արժեքային համակարգը վերաձևելու (դատական համակարգ, օրենքի գերակայություն, կոռուպցիայի վերացում և այլն)

    բ) Եվրոպական արժեքային համակարգ ունեցող այլ կառույցների և երկրների հետ համագործակցության եզրեր գտնելու, հարաբերություններ հաստատելու և ընդհանուր համակարգերում ընդգրկվելու ու դերակատարում ստանձնելու ուղղությամբ աշխատանքներ:

    Այս երկուսը փոխկապակցված են, և չենք կարող ասել, որ Եվրոպա չենք ուզում գնալ, ու բավարավենք Եվրոպական արժեքներ ներմուծելով: Դա, այսօրվա բարդ արտաքին հարաբերությունների դաշտում չի աշխատի:

  7. nazarian said...
    June 22, 2007

    to: someone from LDC said…

    You fail to admit that while some of the surplus created in an LDC returns to the origin of the capital as return on investment (the incentive to make an investment in the LDC), some of it remains in the LDC as well.

    As for dependency, the owner of the capital has the upper hand only initially. Once the capital is invested, and there are favorable economic conditions, both the parties become INTER-DEPENDENT. This is something that the anti-globalization folk do not want to understand.

    The only states that are dependent are the failed states. But as such, they are not favorable places for capital investment so the dependency is not capital owner / resource owner kind. The dependency is beggar / tax(guilt) writeoff style.

    Look at two examples: Vietnam and, say, Guinea. Vietnam is not dependent on the US or Europe which invest large amounts of capital, either reinvest the returns or repatriate them and have boosted the quality of life in Vietnam.

    Guinea, on the other hand, is a failed state dependent on the rich world despite its natural resources.

  8. someone from LDC said...
    June 26, 2007

    to Nazarian

    Lack of time consciousness allows elaborating on this topic only later.
    Promisfully, i will dwell on some cynical forethoughts and the problem
    of control not executed (or even if executed then not transparently)
    over the intervention processes.

  9. Petrossian said...
    July 2, 2007

    Շատ հետաքրքիր բանավեճ է: Շնորհակալություն someone from LDC-ին, քանի որ ինքը նոր շունչ ու չափում տվեց զուտ քաղաքագիտական քննարկմանը` առաջարկելով քննարկել դրա տնտեսական բաղկացուցիչները և հետևանքները:

    Չէի ասի, որ համաձայն եմ ամեն ինչ հետ, որ նա ասում է: Մարքսիզմ-լենինիզմի պոստ-մոդեռնիստ ժառանգներն, այնուամենայնիվ, շատ հետաքրքիր նյութ են տալիս մտորելու համար, որն անշուշտ Հայաստանի համար, որն իրեն հայտնաբերեց ազգային կապիտալի կուտակման և համաշխարհային կապիտալի պերիֆերիայում, շատ հետաքրքիր է: Կարծում եմ, արժանի է առանձին քննարկման:

    Մեկ բանում էլ եմ համաձայն someone from LDC-ի հետ, չնայած նա դրա մասին ուղղակիորեն չի խոսում: Հայաստանը եվրասիական երկիր է աշխարհագրորեն, և իր տնտեսական և քաղաքական շահերն էլ Եվրասիայում են, այլ ոչ թե Եվրոպական միությունում, որի հոմանիշ որպես օգտագործվում է “Եվրոպա” բառը:
    Հայաստանին մոտակա 10-15 տարին չի սպառնում ԵՄ անդամակցություն, ինչը քաղաքական բախտի բերմամբ, թե պատահմամբ տեղի ունեցավ աշխարհագրորեն ասիական շելֆին պատկանող Կիպրոսին:

    Հայաստանի քաղաքական ապագան պետք է հաշվարկվի ոչ թե դուր գալու/չգալու առումով, այլ Հայաստանի բոլոր, առաջին հերթին տնտեսական-քաղաքական և ռազմա-քաղաքական շահերից ելնելով: Պարզ է, չէ՞, որ Գերմանիան ու Ֆրանսիան ու Միացյալ Թագավորությունը շատ ավելի լավիկն են, քան թե Թուրքիան ու Իրանն ու Ռուսաստանը: Բայց դրա հիման վրա երկարաժամկետ քաղաքական հաշվարկ կառուցել հնարավոր չէ:

Leave a Comment

*

*